گوهر خلوص به عبادت ها ارزش و اعتبار مي بخشد و عبادتي كه خالص براي خدا نباشد و ريا، نفاق و شهرت طلبي و عوام فريبي باشد، فاقد ارزش است و نزد خداوند هم پذيرفته نيست.
امام رضا(ع) مي فرمايند: هركس با طرح عبادت خويش در جامعه، خود را مشهور مي كند، نسبت به دين او بدبين باشيد. چنين كساني از دين، دامي براي فريب مردم مي سازند. عبادت بي اخلاص، همچون جسم بي جان و پيكر بي روح است.
خاشعانه خشوع، آن توجه قلبي به پروردگار و داشتن حالتي است كه مناسب با عظمت خداوند است. پرستش خدا بايد همراه با قلبي سرشار از احساس عظمت خدا و كوچكي و نياز در مقابل او باشد.
آنگونه كه بيمار از غذاي لذيذ لذت نمي برد، عبادت كنندگان بي شوق هم لذتي از پرستش نمي برند. عبادت بايد همراه محبت و عشق و نشاط و لذت باشد، نه همراه كسالت و بيحالي و افسرده دلي. نشاط در عبادت امتيازي است كه انسانهاي شيفته دل از آن برخوردارند. زمينه آن را هم بايد با معرفت و توجه به دست آورد. عبادت زوري و تحميلي بي نتيجه است.
