فاطمه (س) را بايد هميشه به ياد داشت و ياد او بايد ياد عشق در ايمان باشد و ياد عاطفه و احساس توام با تعقل او در خور ياد كردن و ذكر است بدان خاطر كه تصوير آزادگى او به ما درس آزادى مى‏دهد، خاطره حق طلبيش به ما درس وظيفه و جرأت و شهامت مى‏دهد و يا مبارزه‏اش در ما روح مبارزات حق‏طلبانه را احياء مى‏كند.ما با ياد فاطمه (س) و موضعگيريهايش بايد اين درس را داشته باشيم كه به موضع‏گيرى انديشه در شرايط گوناگون و متفاوت زندگى دست يابيم و در هر مساله و مشكل از خود سوال كنيم اگر فاطمه (س) با اين مشكل مواجه مى‏شد چه مى‏كرد؟ و هم با مطالعه تاريخ زندگيش از او و از راه و روش او الهام مى‏گيريم و طريق خود را روشن و هموار كرده و به پيش رويم .او ولى خدا بود داراى ايمان و عصمت، على (ع) او را از دو ركن جهان اسلام معرفى كرد كه ركن اول آن شخص پيامبر بود. و آن روز كه فاطمه (س) از دنيا رفت على (ع) با تأثر و اندوه فرموده بود اين همان ركن دومى بود كه از دست رفت (هذا ركن الاخر) و چنانچه درباره فاطمه (س) پيامبر فرموده بود هذا احدالركنين. و آدمى براى استوارى نيايش ناگزير به ستون و ركنى دارد. هر قدر آن ركن مهمتر و سنگين‏تر، استحكام بنا و اعتماد ما بدان بيشتر و زيادتر است و اين خود نيز اسوه آموزى و الگو پذيرى است كه آيات قرآن و روايات ما را بدان توصيه مى‏كنند.